Drie keer reisde ik afgelopen twee jaar in mijn eentje af naar Spanje.
Als men dit hoorde, kreeg ik steevast de reactie: ‘Oh wat heerlijk!’ en: ‘Lekker warm zeker’.
De meesten hebben geen idee van hoe het klimaat verandert naarmate je meer uit de kust bent.
Maar ook, en dit verbaasde mij misschien nog het meest: hoe lang een dergelijke ervaring doorwerkt en mijn kunst binnen sijpelt.
Je hebt er even op moeten wachten… maar hierbij dan eindelijk het derde en tevens het laatste deel van de trilogie.
December 2023
Vrolijk rijd ik naar het zuiden. Dit keer ben ik echt op alles voorbereid, zelfs t-shirt en korte broek heb ik ingepakt. Het zal immers nog 19 graden worden.
Decembers zijn daar nog zo mild, sneeuw en kou komt er vaak pas eind januari opzetten.
Onderweg slaap ik opgevouwen met 130 mini-boompjes naast me, in de volkswagen golf van mijn lief. En als ik de volgende dag aankom op het landje, baadt het in het zonlicht.
Precies zoals ik het me had voorgesteld.
Het planten valt tegen en gaat langzamer dan ik had gehoopt. Door aanhoudende droogte is de kleigrond erg hard, en ik wil ze ook nog tegen wilde zwijnen en herten beschermen. Elk boompje krijgt een eigen hekje om de stam.
Maar dan komt, onaangekondigd, de kou.. En koukleum die ik ben, staat de afgelopen keer nog vers in mijn geheugen. Dankbaar maak ik dan ook gebruik van muts, handschoenen, en s’nachts van de elektrische deken die ik uit voorzorg heb meegenomen.
(Als je off-grid woont, zijn drie dingen niet vanzelfsprekend: stromend water, elektra en gas. Maar heden ten dagen zijn er zulke fijne oplossingen en hoewel ik nog steeds verlang naar die warme douche als ik er langer dan een paar dagen zit, de magie en stilte die ik daar ervaar zijn onvervangbaar.)
En dan..
Of het nu is, omdat ik er ben tijdens de donkerste periode, en dus al vaak om zes uur s’avonds in bed stap met een boek en een hoofdlampje, en in de ochtend eerst uren wakker lig voordat het eindelijk weer licht wordt…
of door de boompjes die al mijn aandacht nodig hebben, en die ik zorgvuldig voed met het spaarzame regenwater en de compost-thee (die ik gedurende twee dagen zorgvuldig had gebrouwen naar eigen recept met op de accu aangesloten zuurstofpompje)… of door de stilte, zo oorverdovend dat alle chaos in mijn hoofd langzaamaan verdwijnt… of door nog iets anders;
Er is iets, zo aanwezig, wat ik er nog niet eerder had ervaren.
En gelijk zo ontastbaar, dat het niet te vangen is.
Het verbindt alle werken, tekeningen, schilderijen die momenteel actueel zijn, alle lijntjes zijn samengesponnen en ik krijg ineens een glimp van volledigheid.
Dit nu uit te leggen in woorden is waanzinnig moeilijk.
Wellicht is dat ook de reden dat deze nieuwsbrief nu pas schrijf.
Maar toch doe ik het.
Want in het komende jaar zal je op verschillende momenten, exposities, werken van me zien die allen uit dit netwerk komen.
Net zo natuurlijk als de verbinding die ik ervaar tussen het landje in Spanje en mijn activiteiten en de nieuwe tijdelijke werkplek (‘de boerderij’) die ik heb in Nederland.
En ook al is dit niet in tekst uit te drukken… ik vind het de moeite van het schrijven waard, om dit jou te laten weten.
‘Curanderos #6’ (bovenstaand schilderij) doet de aftrap.
Het is een schilderij uit mijn nieuwe serie ‘Curanderos’, wat ‘genezers’ betekent in het Spaans. In december 2024 zal de hele serie te zien zijn op een solo expositie.
Zondag 8 december, de eerste dag van de expo en zondag 12 januari 2025, de laatste dag van de expositie zal ik zelf ook aanwezig zijn.
misschien tot dan?
Op de hoogte blijven? Meld je aan voor de nieuwsbrief voor actuele exposities en andere leuke nieuwtjes.
Sorry, the comment form is closed at this time.