Waarde vriend het is hier prachtig.
De koeien zijn ontroerend drachtig
Schreef ik op een ansichtkaart naar mijn vriendje, de vorige keer dat ik in Denemarken was.
Ik was 16 jaar en door mijn ouders meegenomen voor een extra weekje vakantie na de vier weken Frankrijk die we al hadden gehad die zomer. De tekst had ik ergens gelezen. Was het poezie, of literatuur? Ik had al zo’n 15 boeken achter de kiezen in deze vakantie.
Voor mij was vakantie vieren, te dwalen in de geesten van schrijvers en mijn eigen verbeelding.
Of mijn vriendje de ansichtkaart kon waarderen, was een tweede. Buiten het feit dat hij mijn humor geloof ik niet zo deelde, was ons contact (wat dansen en zoenen in de discotheek) al gauw weer verleden tijd; ik was op hem afgeknapt omdat hij zo zweette na het dansen. Totaal niet romantisch vond ik dat.
Zo heel veel herinner ik mij verder niet van dat weekje in Denemarken. Behalve een droom die me nog heel lang bijbleef. Mijn godsdienstleraar kwam me feliciteren met mijn examen en toen hij mijn hand pakte om m te schudden, veranderde hij plots in de duivel. Wat dat betekende weet ik niet, wellicht de angst voor de onbekende toekomst die me wachtte na het eindexamen. Maar wat ik wel weet is dat die droom een van de weinige dingen is die ik me nog zo helder uit die tijd kan herinneren. Toen ik wakker werd na de droom, liggend in het tentje van mijn zus en mij, verwachtte ik elk moment het hoofd van die godsdienstleraar / de duivel voor het raampje van de tent te zien verschijnen. Vervolgens heb ik wakker gelegen tot het buiten eindelijk licht werd.
Het toeval wil, dat het thema van de aankomende expositie in Denemarken ‘tussen droom en werkelijkheid’ is.
Toen de galerist uit Denemarken mij vorige week vroeg om met spoed deel te nemen aan deze expositie – een vraag die uit het niets leek te vallen – en mij informeerde over de titel GOYA, dacht ik allereerst (zoals veel mensen zullen doen) aan de bekende Spaanse schilder. Maar toen bleek dat dit in ‘Urdu’ (Hindi) de benaming is voor een bepaald gevoel dat optreedt als gevolg van een goed verteld verhaal, besefte ik me dat hij zo iemand is.
Wie is dan zo iemand? zul je je waarschijnlijk afvragen.
Soms krijg ik een reactie op mijn nieuwsbrief van zo iemand. Jij kan ook heel goed zo iemand zijn, mocht je me ooit geschreven hebben, of gesproken over mijn schilderijen.
‘Zo iemand’, hoewel het onpersoonlijk klinkt, noem ik de toeschouwer die mijn schilderijen aanvoelt – of leest – zoals ze bedoeld zijn.
En ‘zo iemand’ kom je niet elke dag tegen.
En als dat dan wel gebeurt, klopt dat van top tot teen.
Dus wist ik dat mijn schilderijen naar Denemarken moesten.
Want het paste perfect in mijn stroom: In december gaan de meeste ‘Curanderos’ schilderijen naar de synagoge in Borne, voor een solo expositie.
En in mijn atelier ben ik bezig met een zijtak van dezelfde stroom.
Maar dat voor later….
Dus ben jij zo iemand, en voel je je aangesproken door dit thema
of spreekt het je gewoon aan en wil je graag mijn schilderijen van dichterbij zien
Dan nodig ik je uit voor de komende exposities:
Op de hoogte blijven? Meld je aan voor de nieuwsbrief voor actuele exposities en andere leuke nieuwtjes.
Sorry, the comment form is closed at this time.