Die éne vraag…

Eindelijk weer zo’n dag.
Eentje die plotseling leeg voor je ligt.
De plannen voor vandaag? Weggespoeld door de regen.
En nu?
Geen doek op de ezel. Geen verf op mijn handen.
Alleen een kop koffie die langzaam koud wordt.

Ik ga zitten en typ.

Omdat mijn hoofd weer eens vol is.
Vol met vragen, met beelden, met flarden van gesprekken, boeken en lezingen. (En wat dacht je van het nieuws?)

Vol met die ene vraag die al maanden niet wil wijken:

Is altruïsme aangeleerd?

Of is het gewoon een truc van de natuur, een slimme manier om  te overleven?

Sinds mijn vorige inhoudelijke nieuwsbrief (september 2025), over mijn stilte en het raadsel ‘mens’, ben ik blijven zoeken.
Ik las over mensen die hun kinderen -met drie jaar oud- voorgoed het huis uit sturen, (Het volk in de bergen – Colin M. Turnbull, antropoloog) en eten jatten van -van honger stervende- familieleden.

Over het wij-gevoel, insluiting (en dus automatisch uitsluiting)… zelfzuchtige genen,
over bijen die hun koningin volgen,
en net als mieren, zichzelf opofferen voor de kolonie.
En ik dacht: wat zijn wij dan?
Wij, met onze VOC-trots en onze oorlogen,
ons nationalisme en onze fabrieken,
onze drang om alles te bezitten – zelfs de natuur.

En toen, midden in die wirwar,
zag ik ze weer voor me:
de doeken.
Schilderijen die klaarstaan voor Art Rotterdam.
Diezelfde doeken die in Eindhoven hingen tijdens de solo-expositie,
met nieuw werk erbij,
met nog meer lagen,
nog meer vragen.

Want dat is wat ik doe, toch?
Ik schilder die spanning.
Die eeuwige strijd tussen cultuur en natuur.
Tussen het verlangen om te grijpen
en de behoefte om los te laten.

Tussen de weelderige jungle die over onze tapijten groeit
en de patronen die we zelf hebben geweven –
patronen van macht, van geld, van ‘zo hoort het’.

De verf is waterig, kwetsbaar –
als herinneringen die langzaam vervagen.
Beelden van een verloren paradijs.
Een wereld die ooit ‘ongerept’ was,
tot we haar betraden,
in kaart brachten,
en uiteindelijk overheersten.

Ook in de schilderijen liggen vragen verborgen:

Wat betekent het om mens te zijn in een wereld die we steeds weer proberen te temmen?
Wat blijft er over als we stil staan bij wat we hebben gedaan – en wat we nog kunnen doen?

Ik nodig je van harte uit om ze te komen bekijken. Om stil te staan bij de schoonheid, de kwetsbaarheid, en de vragen die ze bij jou oproepen.

Art Rotterdam

Art Rotterdam vindt plaats van 27-29 maart in Ahoy, Rotterdam. Mijn werk is te zien in een duo-presentatie van galerie Nasty Alice. Ik hoop je daar te ontmoeten.