Spanje trilogie: Deel 2 – SNEEUW

Drie keer reisde ik afgelopen twee jaar in mijn eentje af naar Spanje.
Als men dit hoorde, kreeg ik steevast de reactie: ‘Oh wat heerlijk!’ en: ‘Lekker warm zeker’.
De meesten hebben geen idee van hoe het klimaat verandert naarmate je meer uit de kust bent.
Maar ook, en dit verbaasde mij misschien nog het meest: hoe lang een dergelijke ervaring doorwerkt en mijn kunst binnen sijpelt.

Deel één van de trilogie stuurde ik ruim twee maanden geleden.

Hierbij het tweede deel…

Spanje Trilogie: Deel 2

Februari 2023

Sneeuw

Dit keer ben ik voorbereid. Thuis hadden we een rocketstove in elkaar geknutseld, om vuur te maken in de open haard. Maar het meest content ben ik met de kolenkachel die we de herfst hadden geïnstalleerd.
Hij is klein, maar mijn verwachtingen hoog.
Ik zou er zelfs op kunnen koken.

Nu is het winter, en mijn komst noodzakelijk. De fruitbomen op het landje hebben een snoeibeurt nodig en ik wil van de gelegenheid gebruiken om wat nieuwe boompjes te planten.

Erg veel zin heb ik niet in de reis. Maar ik heb dit maal het weer nauwkeurig in de gaten gehouden, en zag dat het de hele maand al mild was geweest, dus met goede moed vertrek ik zuidelijk.

Ik arriveer in een zonovergoten landschap. Amandelbomen in de knop.. het zal niet lang duren of de lente zal hier aanbreken en de amandelbomen bloeien.
In twee dagen snoei ik alle fruitbomen.

Dan begint het te regenen.. Gewaarschuwd door het weerbericht, ga ik proviand inslaan in de stad. De modderige weg van vorig jaar staat me nog vers in het geheugen en ik wil voorkomen dat ik straks weer zonder water en eten kom te zitten.
Maar tegen de tijd dat ik eigenlijk huiswaarts wil, komt de regen met bakken uit de hemel zetten en besluit ik een hotelkamer te nemen. Het is avond, en veiliger om de volgende dag met daglicht te gaan rijden.
Stiekem ben ik ook wel blij met de warme hotelkamer.
Ons huisje was de afgelopen avonden ondanks de twee warmtebronnen, niet warm te krijgen. De ruimte was te groot, de kieren nog niet gedicht en ook moest het nog geïsoleerd worden. Warmer dan zeven graden werd het binnen helaas niet.

Toch vertrek ik vroeg in de ochtend vol goede moed terug naar de finca.
Er brandt een mysterieus vuur binnen in mij.
Wanneer die is ontstaan, weet ik niet.
Misschien door de warme hotelkamer
Misschien, door de schrik die ik ervaarde toen ik die ochtend het rolluik open trok.
Om het kleine raam te openen van de snikhete kamer.
Ik keek uit op een ommuurd dakterras, vol airconditioners. En: Sneeuw.
Een zielloze mini binnenplaats bedekt door een laag puur maagdelijk wit.

Onwillekeurig denk ik aan die andere keer, toen ik juist niet weg kon van de finca.
Bij thuiskomst in Nederland was ik gaan tekenen. Groot en zwart, met houtskool.
De metershoge tekeningen hadden een bestemming. Deze was nog vaag, maar de kolenmijnen die hier zo talrijk waren geweest, waren aanleiding hiervoor.

Kolenzwart en sneeuwwit.

(Soms voel je wanneer inspiratie voor de deur staat. Dit was zo’n moment. Ineens snap je, waarom alles loopt zoals het loopt. Het enige dat je dan hoeft te doen is dat gevoel volgen. Het urgente gevoel)

Maar halverwege moet ik besluiten dat het niet verantwoord is;
Één enkel auto spoor kronkelt over een onzichtbare smalle asfaltstrook richting het kleine dorpje in de heuvels waar ik moet zijn.
En ik bel mijn vrienden aan de kust.

Een nacht achter de berg, wat een verschil. Geen sneeuw. Milde zeelucht.
De volgende dag waag ik opnieuw een poging.
De auto komt tot halverwege het 4 kilometer lange modderpad naar onze finca, en ik loop het laatste stuk.
Maar ontdek de volgende dag, tot mijn vreugde, dat de vorst in de nachten de weg naar ons plekje goed begaanbaar maakt.
Tot een uur of 12, als door zonnestralen de aarde weer ontdooit.

Vier koude nachten later vertrek ik weer.
De finca geknipt, wit wasemend, stil achterlatend.
Rijp glinstert
Amandelen bloeien

En zonnewarmte reist met mij mee.

Op de hoogte blijven? Meld je aan voor de nieuwsbrief voor actuele exposities en andere leuke nieuwtjes.